Spruitje

Als je wilt weten wat me zoal bezig houdt...

Even iets tussendoor, heeft totaal niets ons bedrijf te maken, maar ik moet het gewoon kwijt. Wij hebben thuis een grote kanarie. Zo’n heule grote grijze, met zo’n rode staart. Dat beestje krijgt dagelijks verse brokjes van ons en een paar keer per week wat zaadjes en nootjes. Nu blijkt het ook gezond te zijn om dat beestje wat verse groenten en fruit te geven.

Appels, peren, druiven, sinaasappel etc. hoeft hij allemaal niet. Totaal geen interesse. Toch duw ik graag wat anders bij dat beest naar binnen dan alleen die suffe brokjes en droge zaadjes. Nu was ik pas bij de supermarkt bij ons tegenover, ik ging geloof ik wat broodjes kopen. Als je daar binnenkomt en eerst je nek bijna gebroken hebt over de “te gladde” vloer kom je direct bij de groenten en fruitafdeling. Ik eens wat rondgekeken, om te beoordelen of er wat voor onze kanarie tussenzat. Maar op het eerste gezicht zag ik niet direct iets liggen dat mijn aandacht trok om een poging te wagen. Later zag ik wat spruitjes liggen, zo’n grote blauwe groente en fruitbak vol met kleine groene spruitjes. Ik dacht bij mezelf: ik ga onze kanarie een spruitje geven. Ik het mooiste spruitje eruit gezocht, jaja alleen het beste voor dat beestje hé.

Maar goed, ikke dus een prachtig spruitje gevonden en de vieze blaadjes er al afgehaald en die stiekem tussen de andere hele spruitjes gegooid (scheelt in gewicht hé) Na vier uur in de rij te hebben gestaan achter 362 bejaarden kon ik eindelijk mijn spruitje afwegen. Ik dus de weegschaal mooi afgeveegd om dat ene mooiste (reeds schoongemaakte) spruitje af te wegen. En hoplakee op de corresponderende spruitjesknop geramd, zodat het plakstickertje eruit kwam aan de zijkant.

Nu was die sticker alleen groter dan het spruitje, dus dat complete spruitje in die sticker gewikkeld en zo had ik een bolletje sticker. Ik later dus die broodjes gepakt en naar de kassa. Na weer achter diezelfde 362 bejaarden in de rij te hebben gestaan (bij mijn supermarkt hebben ze  namelijk zes kassa’s, maar ze gebruiken er altijd maar één) Dus in totaal was ik na (pak ‘m beet)  een zevenen een half uur eindelijk aan de beurt. Ikke eerst dat balkje op die band geramd, toen mijn spruitje op de band (nogmaals je zag alleen een bolletje met sticker) en toen tien centimeter niets en toen mijn broodjes op die band en (zo aardig als ik ben) een nieuw balkje achter mijn broodjes neergekwakt zodat de bejaarde achter me ook z’n rotzooi op die band kon gaan stallen.

Ik zie mezelf nog achter me kijken, naar die lachende bejaarde, dus ik lach beleefd terug, ik kijk naar de caissière en vervolgens naar de band, is mijn spruitje weg. Dus ik sta daar een partij te gillen en te schreeuwen aan die kassa. Ik liep rood aan en roep luidkeels dat iemand een heel goed verhaal moet hebben over de verdwijning van mijn spruitje. Iedereen om me heen zwijgt. En het blijft stil.... En iedereen om me heen staart me aan. Ja lekker interessant dacht ik, hier met dat ding, daar heb ik verdomme een dagtaak aangehad. De caissière loopt rood aan en lacht erg ongemakkelijk. Ik knijp een oog halfdicht en met mijn ander oog gaf ik haar de meest smerige blik (met omhooggetrokken wenkbrauw) die ik iemand ooit heb gegeven. Ik zeg dus vervolgens: jij weet waar mijn spruitje is. Er viel een lange stilte.

Uh ja stottert ze. Ik zeg uh ja wat. Sorry, ik dacht dat dat dingetje er niet bij hoorde. Ik zag het stoom uit mijn oren komen en herhaal extra traag met belachelijk hard volume: ik dacht dat dat dingetje er niet bij hoorde?! Ik las haar naambordje en krijste door de zaak dat Sabine als de gloeiende sodemieter moest zorgen dat mijn ingepakte spruitje van drie cent terug moest komen op die band, schoongemaakt en wel voordat ik haar naam kon spellen omdat ik anders direct mijn secretaresse zou bellen en een afspraak met de baas van haar baas van zijn baas zou maken. Sabine kon dus toch snel werken, goh dacht ik, ik wist niet dat ze het in haar had.

Spruitje lag inmiddels schoongemaakt weer op de band, alleen kon Sabine spruitje niet zo goed scannen, omdat ik er heel die sticker rond omheen had geplakt. Na wat gefrut en gefrot, eindelijk spruitje gescand en de totale prijs werd 1,53 euro. 1,50 voor de broodjes en 3 cent voor spruitje. Ik dus zwaar verontwaardigd mijn pincode ingeramd met de typsnelheid van een ervaren directiesecretaresse en de kracht van de hulk. Uiteraard griste ik het bonnetje uit haar klauwen en liep verontwaardigd met opgeheven hoofd al stampend naar buiten.

Wat blijkt nu: grijze roodstaarten houden ook niet van spruitjes.

Tags: Humor

Wil je meer informatie?

Neem contact met ons op, de koffie staat klaar!

Contact opnemen